El Confidencial
radiolider Buscador de noticias buscar en google
José Manuel López García
Disparando aos reloxos

Ruido estival

04-09-2009

 Se, como afirmaba Carlo Bini, a política é o goberno da opinión, durante este verán o Goberno do Estado promoveu unha política descamiñada e sumou clamorosos fracasos no goberno da opinión pública que, cunha penosa secuencia de marradas iniciativas, evidenciou improvisación, falta de criterio e indecisión.

A espiral de despropósitos iniciou coa presentación da axuda adicional de 420 euros para os parados sen cobertura ningunha, un paliativo que tiña o engado de ser proba da solidariedade do Partido Socialista cos que máis cruamente padecen a crise. Ofrecida como unha prestación xeneralista, multiplicou as expectativas e xerou un razoábel aplauso. En días, a faixa orzamentaria adelgazou drasticamente o número de beneficiarios e provocou unha onda de malestar de considerábel magnitude.

José Blanco entregouse rapidamente aos micrófonos para subliñar que o goberno debía mellorar a comunicación das súas políticas para evitar malos entendidos e, coa mesma, díxonos que había os cartos que había e que non era posíbel ampliar temporeiramente a axuda ao desempregados sen prestación. Ás poucas horas era desmentido e o Goberno iniciaba unha relea cos sindicatos para ampliar o período de cobertura. O PSOE acaba de chegar a un acordo coa esquerda parlamentaria para que a súa aplicación se faga efectiva a partir de primeiro de xaneiro de 2009 pero a rectificación non compensará o dano de credibilidade do PSOE.

Blanco foi o primeiro en pasar por alto as súas propias recomendacións para afinar a política de comunicación anunciando que se ía impulsar unha reforma fiscal para que as persoas de maiores rendas ampliasen as súas contribucións e así poder acrecentar os fondos das políticas sociais. Algún espelido redactor cualificou a Blanco como un novo Robín Hood que quería tirarlle cartos aos máis ricos para darllos aos máis pobres. O PSOE deu por boa a imaxe que ademais contribuía a tapar luminosamente o fracaso publicitario dos 420 euros.

Unha lectura vagarosa dos primeiros teletipos evidenciou que a proposta era máis unha opinión persoal de José Blanco que unha iniciativa do goberno. Principiaron a estenderse as dúbidas de que a reforma fiscal de 2010 chegase a ningures e non foron poucos os que subliñaron que as formas eran inapropiadas e que, de publicitarse unha reforma fiscal, lle correspondería facelo a Vicepresidenta Salgado que é quen ten en graza esa competencia gobernamental.

A cousa pareceu endereitarse coa ratificación de Salgado. A confirmación das mudanzas fiscais restituíu o perfil de esquerdas do Goberno validando a súa vontade de introducir novos mecanismos de equidade fiscal e de xustiza redistributiva. Que Salgado o certificase ao tempo que o balance contábel de débedas que as Comunidades Autónomas teñen coa caixa estatal non axudou a poñer en primeiro plano a política de valores igualitarios e xusticeiros; moi ao contrario, salientou que a modificación fiscal obedece basicamente a unha estratexia recadatoria obrigada polos déficits financeiros do Goberno de España.

Unicamente quedaba agardar a que Rodríguez Zapatero púxese ramo á reforma fiscal. Fíxoo na mesma tirada en que anunciou a Lei de Economía Sustentábel afirmando que o goberno traballaba nunha proposta de axuste temporal e limitado dos impostos; é dicir, que a súa equidade fiscal non ten pretensión ningunha de perdurar, será puntual, limitada no tempo e altamente selectiva. Zapatero quere que a economía sexa sustentábel pero que a equidade fiscal sexa bondadosamente eventual. O presidente do goberno garantiu ademais que non se ían tocar as rendas salariais, que non se modificaría nin o IRPF nin o imposto de sociedades, e que a reforma gravará as grandes rendas de capital.  

O decepcionante anuncio presidencial cancelou a política fiscal de Robín Hood que se aventara apenas unha semana antes. As medidas afectarán marxinalmente aos maiores patrimonios que están acubillados nas Sociedades de Investimentos de Capital Variábel e polos que os seus titulares tributan un escandaloso 1%.

Protexidos as grandes rendas e cunha estrutura de recadación fiscal que gravita sobre as rendas do traballo, todo apunta a que os investimentos adicionais en políticas sociais imos pagalos a escote. Neste sentido é revelador o adianto de que se vai suprimir a dedución de 400 euros coa que se nos agasallou indiscriminadamente en 2008. Aínda é posíbel que Robín Hood poida apuntarse unha pírrica vitoria e lograr que o desconto se manteña para as persoas co rendas menores de 24.000 euros. Non teñan dúbida, a soñada política de equidade remudarase por unha política de escote.

Non lles fatigo máis co detalle dos trasacordos, reformas, contrarreformas e mediorreformas do Goberno xa que non é máis que a crónica dun clamoroso fracaso. Na tempada de verán o PSOE foi cativado pola aguda previsión de Jules Goncourt: «Un goberno seria eterno se ofrecese ao pobo, todos os dias, un fogo de artificio.» Damos por sabido que a publicidade como xestión de lumes de artificio non é máis que a legalización da mentira ou de medias verdades. Erra dramaticamente quen crea que o goberno pode reducirse a unha xestión publicitaria, acertará quen coide da política como goberno da opinión e responda de  modo esixente ás demandas de claridade, transparencia e rigor que fan os cidadáns.

O goberno ha gastar escasamente en publicade e moito máis en información. Na relación cos cidadáns todo o que non é información é ruído. Ruído que favorece a xordeira cidadá e o desapego entre gobernantes e gobernados. Tal contaminación acústica é un luxo que Rodríguez Zapatero non pode permitirse; obraría ben se abandonase a fórmula de Goncour e se sumase á de Henry Ford: "O fracaso é a oportunidade de comezar de novo intelixentemente".

Manuel M. Barreiro


Ver otros artículos de este colaborador




www.liderdiario.com no se hará responsable de los comentarios de los lectores. Nuestro editor los revisará para evitar insultos u opiniones ofensivas. Gracias




ENCUESTA
  • ¿Crees que Puigdemont debería proclamar la República antes de que se aplique el 155?
  • NO
  • NS | NC
Videoteca